My First Year High School Life

October 24th, 2008 by azul-090206

In my first year, we are scheduled in morning session. This day is memorable to me. It happen to be because a memorable first day in high school to me because in my very first day eh napahiya kaagad ako. While we are having our game in math, our group lost and because we are loosers we will sing or dance in the front. Take note: one by one. So when it is my turn because it is only me and my other classmate named Kim Brian Tison Carbo left in front, I just think of singing because I don’t like to dance that time. I sing the song of Nikki Gil in Coke commerial because this song is quite popular this time. When I’m about to hit the lasts lines, I suddenly make some ‘piyok’ while I am singing. All of them laught at me of course, because that is too shameful.

Nakakahiya talaga… so that’s why the only first day of our class I gain some friends, especially girls, I think because some of them have a crush on me. Ewan ko ba, hearthrob ako some other time in our first quarter in this year eh. ‘Di naman maiiwasan ‘yun. But as they know much more about me, ewan ko ba bigla na lang nawala mga pagtingin nila sa’kin. Because they prefer to be my friend because un nga I’m a little bit so kulet since I’m in my first weeks.

I’m not that sanay in the first because I came from a Private School and its just small and I think that I’m culture shocked when I step on a public school. But as days pass by I feel comfortable with their companion. In this year I choose to pick up the Journalism than TLE, ewan ko ba. Wala naman akong masyadong alam about writing stuffs. (Ows?! di halata!) My studies are not that great but still I understand what they teach to me. But not all, thats for sure. Because around the middle of my studies, I start hanging out with some friends and doing some scheduling after classes like of course playing computer games. They are the ones who thought me playing games in computer because in my elementary days I’m not aware of computer works like that. When I try to join to them in the first time, natuwa naman kaagad ako. So when theres a scheduling I often join to them. But still I don’t lost time in studying naman. As of my love life naman, I have many crush, and all of those things are revealed. I think I’m a little bit showy. I remember one time asking my crush if she likes to be my seatmate in the bus in our fieldtrip in the middle of October before sembreak. Ayun, nahalata kaagad. But its just a crush. Nothing whatsoever. I know naman na there’s no one in the room that has a crush on me. Sa kulit kong ito, may magtiyatyaga? Nah…

But I don’t know that may isa pa lang merong secret crush on me. I am shocked because that girl is a litle bit close friend to me. We, I mean, some of them release this truth from her when they are having the ’spin the bottle’ game after sembreak. That time I am absent because sembreak naman so I though na there’s only few students who will come to school. So I think thats why she had to surrender that secret because first of all I’m not around and secondly her friend try and try to concele the truth from her. At first I don’t know that happening because un nga I think they just want it for me to find out. But as days pass I notice some of them teasing me to her. And that time I find out na may crush pala talaga siya sa’kin. That day I don’t know but I’m just happy because ‘di ko akalaain na may crush pala siya sa akin. But still I do not talk about that topic that much to her because we are close friends and I don’t want to sacrifice that relationship. And one more thing, I have another crush, and its not her, so I do not elaborate that topic.

Then some other time in January I just realize that I have no hope in having the heart of my crush because she just treat me as a friend and I think she has a crush on my other classmate. So I surrender my feeling to her and the thought came to me to try to love the one who loves me. Then I just don’t know that as day pass I continue to fall in love with this girl. Then she notice it. Then I soon realize that I do really love her now.

One time, I mean, in the middle of the February, specificaly February 16, 2006, around 3pm after our practice in an activity in a subject, I, together with my crush and our friend came back to our room. Because that time there’s no one using our room in the afternoon session. So we just go there to stay for a while and when we got there we see I think 4 more other classmates of ours. Then when they see us coming one of them say, “Oh Reynante ‘bat nandiyan ka… Mas magandang tignan kaya kung sila lang magkasama…” she was referring to us, because kalat pa rin in our room that she has a crush on me, so do I. When we get there we are just talking nothing whatsoever when they thought to talk about us.

One of them ask to Kristel, “If you will rate Denielle from 1-10 on how important he is to you, 10 is the highest, what will you rate him?”. She is a little bit shock to that question, I think, because she did not answer that fast, and thats why they ask the same question to me, so I say that if ten is the highest, then she’s number 10 to me. All of them are teasing us two with my answer because that is nice of me they say. I myself don’t know if I’m serious with my answer or not. Then when they ask her again, she say that I’m number 9 to her (Aysus nahiya pa!). Then they are just asking us many question when one of them ask me if I’m courting Kristel already. I said no, because I don’t know yet how to court a girl. I’m also not sure pa nga if I know the word “courting” eh. Then they just say that that day will be the day that I will start courting her. I don’t know pero nakisama na lang siguro ako ‘nun. Siya wala naman comment because I think that she didn’t take that thing seriously. But thats only what I think… Then that day had end. Ewan ko ba but that day was a memorable one to me because that day the thing of courting her comes in place. And that was already the end of the school year.

Our story starts when my life in my first year in high school ends…

 

Entry for My blog.: How’s the first quarter of my 4th year high school..

September 21st, 2008 by azul-090206

Uhhhmmm… ayos lang.. pero mas ayos sana kung nasa 4th floor ng SB ang room naming.. ang layo naman kasi sa platinum nung rum naming ehh.. wala lang.. masaya naman sa room namin.. kasi andun ako.. pero.. wala lang.. kahi ganun na masaya.. parang d pa rin ako kuntento.. walang pakielamanan ng blog ahh.. wala akong ma-type ehh..

Entry for my blog.: Graduation Season is Near..

September 21st, 2008 by azul-090206

Ahaha.. 6 months na lang gagraduate na kami/tayo/ako…

Ang bilis naman ng panahon.. ayoko pang gumraduate.. kasi naman.. wala lang.. nabibilisan lang ako sa panahon.. huhu.. panu na kapag college.. wala lang.. auko pah.. masarap maging bata.. at auko pang iwan toh.. hahaha.. eh kasi naman.. d ko na makikita mga nakasanayan ko nang Makita pag tumuntong na ako sa college.. haayy.. ala lang.. kung pwede lang patagalin ang oras ehh.. kayo gusto nyo na bang gumraduate.. ako auq pa talga.. haaayy.. auq munang mahiwalay sa kanya.. kasi natatakot ako.. ngaung 4th year nga minsan na nga lang kami magkita ehh.. panu pa kaya kapag college na kami.. whaat.. walang pakielamanan.. ganun talga ehh.. waaa… auko pa talaga.. haay.. ewan.. basta I’ll enjoi d rest of my 4th year hir at lagro high.. eh kasi naman d ko maiwasang isipin.. huhu.. akala nyo lang matagal pa.. pero kapag nandyan nah.. magugulat na lang kayo.. eh kasi naman ako masyadong kabado eh kaya ayan wala pa man din kung ano2 na kaagad iniisip ko.. haay.. basta auko pah..

Third Post: !st week of School

June 22nd, 2008 by azul-090206

Haaay.. Ang daming kong naging problema

ngaung pasukan.

Hindi lamang tungkol sa academics.

Maging sa schedule ko sa

mga gawain ko problema ko na rin ngayon

. Pano ba naman kasi,

ang hirap maging pang-hapon. Kasi ang daming

hindi ko nagagawa.

Gaya

ng

paglalakwatsa pag-uwi. Saka kasi ngayong

pang-hapn na ako, kapag

uwian kasabay ko ‘yung kapatid ko. Di’ba

ang hirap nun. Di mo na

magagawa mga gusto mogn gawin.

Haaay ang hirap. Di na rin

kami nagkakasama masyado ng girlfriend

ko kasi nandun siya sa taas

taz ako nahila ditto sa baba. Tapos

bihira na lang kami magkita kapag

pasukan kasi maaga siyang pumapasok kasi

maaga simula ng klase

nila. Taz ako naman minsan may ginagawa

bago magsimula ang klase.

Gaya

ng pag-gawa ng mga takdang aralin ko.

Napapabayaan ko na

kasi  sarili ko this past few years eh. Di ko na

nagagawa mga assignment

ko. Kaya ngaung 4th year ako bumabawi.

Ramdam ko na huli

na ang lakat para magbago ako. Pero kailangan

pa ring magsipag. Kaysa

naman hayaan ko na lang na magpatuloy

‘yung katamaran ko sa pag-aaral

hanggang sa katapusan ng high school ko.

Tapos ‘di rin kami masyadong

nagkakakita kapag Break Time kasi magkaiba

ung oras ng time namin. Nauuna

silang mag-break sa amin ng 25mins., eh 20mins

lang ang break. Edi pagkatapos

ng break nila magsisimula pa lang break namin.

Kaya di na talala kami

nagkikita. Tapos sa uwian naman naming. Sabay

naman ng time, 7:40pm…

eh naku naman bigala naming papasok itong kapatid ko.

Kasi nga dapat sabay

kami sa pag-uwi. Edi hindi rin kami halos

nagkasama nun. Simula 1st floor

lang ng SB hanggang sa gate lang kami

nagkakasama. Ang ikli lang nun! Tapos

after nun maghihiwalay na kaagad kami

kasi kelangan naming umuwi

kaagad ng kapatid ko. Tapos magkasalungat

pa ng way ‘yung tatahakin namin

pauwi. Kaya hindi talaga kami magkakasabay

kahit anung gawin ko. Tapos

ngaung mga week na nagdaan wala

akong load kaya hindi talaga kami

masyadong nagkakabalitaan. Anu na kayang

gagawin ko. Medyo nahihirapan

na ako sa ganitong kalagayan. Ang layo pa

ng room nila sa amin. Isa pang

pahirap sa schedule. 2nd floor kami tapos

sila 4th floor. Sobrang layo.

Kaya kung hindi man kami magkita bago

siya pumasok

For sure sa uwian ko na ulit siya makikita.

Kaya gumagawa na lang ako ng

Kahit anong paraan Makita lang siya bago

magsimula ang klase.

Pumupunta ako ng school ng maaga

para matanaw lang siya. Ang

babaw noh. Tapos naman kapag break time

dali dali akong

umaakyan papunta sa room nila,

nagbabakasakaling maabutan silang wala

pang teacher. Mga once lang siguro

nangyari ‘yun. Pero ang hirap

talaga. Basta hindi talaga ako sanay

ng ganito. Pano na kaya ‘toh.

Sana

nanan hindi ito maging

cause para masira ‘yung aming

samahan.

Sana

magawan pa

ng paraan ang sirang

schedule na ‘toh…

Walang pakielamanan ahh. Oo alam ko ang

babaw ko. Pero kahit na ba eh sa

ang hirap ng sitwasyon na ‘toh para sa’kin

eh.

Sana

naman may makaintindi

sa akin. Pero kahit na magkaganito pa

man, pagsisikapan ko pa

rin ang aking pag-aaral at sisiguraduhin

kong makakatapos ako.

Sana

maging maayos na ang lahat. Natatakot

kasi ako na baka dahil sa

problemang ito eh humina ‘yung

relationship naming eh.

Wag naman

sana

Second Post: What a Feeling..

April 25th, 2008 by azul-090206

Wala lang..

alam niyo ba ‘yung feeling..

kapag alam niyong may taong..

laging andyan kapag kailangan niyo..

laging nag-aalala sa kalagayan mo..

lagi kang napapasaya..

‘yung feeling na, kapag kasama mo sila..

parang napapawi lahat ng..

mga problema na iniisip mo..

‘yung feeling mo na alam mong kapag may problema ka..

may laging nandyan lang para tumulong..

basta hirap ipaliwanag..

Sarap pala ng feeling..

kapag may nagmamahal sa’yo..

alam ko karamihan sa inyo naiintindihan ako..

‘yung feeling na..

parang ikaw na ang pinakamasayang tao sa mundo..

dahil alam mong may taong katulad niya sa buhay mo..

how does it feel to have a girlfriend or boyfriend na alam

mong handang gawin lahat para sa’yo, maging masaya lang kayo,

sa isa’t-isa.. yung feeling na.. mahirap ipaliwanag..

‘yung feeling na nararamdaman mo kapag nariyan siya..

iba talaga ‘noh.. basta’t nandiyan siya, lagi kang masaya.

Anu namang feeling..

kapag magkalayo kayo.. ‘yung walang masyadong

communication.. kundi ang mga cellphone niyo lang..

diba minsan..

nakakabitin din.. minsan gustong-gusto mo na siyang

makita.. kaso nga lang, hindi pwede.

Ang hirap siguro ng ganung feeling..

gustong gusto mo nang makita ‘yung tao pero

mahirap.. ang kaya mo lang gawin ay maghintay..

sa tamang panahon na kayo’y magkikitang muli..

nakakamiss di’ba.

Wala lang..

ang hirap ng ganitong feeling.. hAay., gusto ko na

talaga siyang makita..

ang tagal naman kasi matapos nitong bakasyon..

di naman kami magkaruon ng time para

magkita this vacation..

kasi, hindi pwede..

hanggang kelan kaya tatagal..

‘yung ganitong feeling..

Haaay.. what a feeling.

▌First Post▌

April 12th, 2008 by azul-090206

First post ko sa blog ng friendster. Wala kasi akong magawa ngaun eh kaya naisipan kong gumawa ng blog at mag-post na rin para sulit. Madaling araw na. Gising pa rin ako. Hindi kasi ako makatulog eh. Saka tutal bakasyon naman pwedeng magpuyat. Kaso Linggo ngaun. Baka magsimba kami mamaya. Hala panu na ‘toh. Bahala na.

Bakasyon na. Sobrang feel ko ang bakasyon ngaun. Kasi wala na akong ginawa sa buong araw kundi manuod, humilata sa kama, kumain, magbasa-basa, mag-text, at higit sa lahat, ang matulog kung kelan ko man gustuhin. Grabe nakaka-bore taaga ang bakasyon ko. Gustong-gusto ko nang pumasok. Kaso sai nila i-enjoy ko na lang ‘toh kasi minsan lang daw toh. Tama nga naman sila. Minsan ka nga lang naman makakaranas ng ganito, ‘yung totally wala kang ginagawa. Kasi kapag may pasok, palaging busy. Laging may ginagawa. Minsan pa sasakit na ang ulo mo sa admi ng gawain na nakaimbak sa utak mo. Basta. Buti na lang pala may bakasyon ‘noh. Kahit papano magagawa mong magpahinga man lang sa lahat ng gawain. Haay pero ayoko rin ng ganito kasi hindi ko na nakikita ‘yung mga kaibigan ko. Nakakamiss. Lalo na ‘yung kulitan ninyo sa room. Mga lakad, mga kulitan. Basta. Ang dami ko tuloy naaalala. Haaay. Miss ko na rin SIYA. Bihira pa naman kami magkita. Lalo na ngaung bakasyon pa naman. Ang layo niya sa’kin. Hindi man lang kami masyadong nagkausap bago kami maghiwalay nung closing. Hanggang text lang kami ngaun. Pero ok na ‘yun kesa wala. Haaay.. Gusto ko nang matapos ang bakasyon…

Sana matapos na ang bakasyon. Nakakabagot na kasi dito…